Ik herinner me niet veel van de plaats waar ik geboren ben.
Wel dat het er koud, vies, vochtig en donker was.
Wel herinner ik me mijn moeder.
Zij was uitgeput van het elke keer nestjes werpen.
Er zat haast geen energie meer in haar lichaam.
Ze was vaak ziek en had haast geen melk voor
mij en mijn broertjes en zusjes.
Daarom stierven er al veel broertjes en zusjes van mij.
Ook mijn moeder werd steeds zieker.

De dag dat ik weg ging bij mijn moeder zit
nog vers in het geheugen.
Mijn moeder was erg ziek en wij nog te klein
om al afscheidt van haar te nemen.
Wij waren nog maar 3 weken.
Mijn zusje en ik werden in een box gesmeten.
De mensen die voor ons zorgde hadden geld nodig
en wij zorgden ook nog eens voor extra rommel
omdat we het hok bevuilde. Kortom we moesten weg.
Wij beide, naar de dierenwinkel.
Wat waren we bang, we kropen dicht tegen elkaar aan.
En er was helemaal niemand om ons te troosten!

Er was nu veel te horen en te zien.
Zoveel verschillende dieren.
Allemaal maakte ze een ander geluid.
Ook andere cavia's had ik gezien.
Mijn zusje en ik werden ik een kleine glazen bak gesmeten.
Ook zag ik mensen vaak naar ons kijken. Ook kleine mensjes.Sommige
waren erg lief, ander totaal niet. Ze tikte op het glas.
Daar schrokken we erg van.
We zaten de hele dag in deze kleine bak.
Af en toe werden we er uit gehaald en bekeken.
Dikwijls zeiden deze mensen Öooooh wat schattig"
maar we werden weer terug gezet en de koop ging niet door!

Mijn zusje stierf de vorige nacht.
Ze was zo erg ziek geworden.
Ik legde mijn hoofdje op haar zachte vachtje.
Zachtjes ging het leven uit haar magere lijfje.
Ik had horen vertellen dat ik nu voor een spotprijs verkocht
zou worden, want de winkel wilde geen zieke caafjes.
Dus de dierenwinkel wilde snel van mij af.
Toen de mensen kwamen om het levenloze lichaam van mijn zusje
weg te halen om het weg te gooien, was mijn gehuil het enige geluid
dat om mijn zusje treurde.
 

Vandaag kwam er een familie die mij kocht.
Het waren hele lieve mensen.
Ze wilde mij graag hebben.
Ze kochten een ruimen kooi en nog andere caviaspullen.
Het kleine meisje wat bij hun hoorde hield mij liefdevol vast.
Wat hield ik van hen! De man en vrouw zeiden dat ik een triest geval
was en doopte mij Angel. Wat hield ik veel van hen,
vooral van het kleine meisje.

Ze zorgde heel goed voor mij. Vooral het kleine meisje,
zij speelde veel met me.
Ik werd vaak uit de kooi gehaald en ook vaak geknuffeld.
Ook het eten was prima krachtvoer en veel verse groenten.
Wat was ik blij.
 

Vandaag ging ik naar de dierenarts.
Ik had veel meegemaakt en had daardoor schurft gekregen.
Ook had ik last van krampen door de schurft en veel pijn.
Ook had ik vele wonden door het vele jeuken.
Ik kreeg een prikje en zalf voor de wonden.
Ik was helemaal niet bang bij de dierenarts hoor,
want ik werd liefdevol vastgehouden door het kleine meisje.
Wel hoorde ik trieste woorden tegen mij geliefde familie.

Ze hadden het over wat er allemaal loos met me was
en over aangeboren afwijkingen en ook over broodfokkers.
Ik weet niet alles precies, maar het deed pijn, vooral omdat
mijn familie zo leed. Ik begreep wel dat ik doorgefokt was en inteelt.
Ik was een erg zwakke cavia, maar gelukkig de familie hield
nog steeds van mij.
 

Nu ben ik een paar weken verder en ik probeer een vrolijke caaf
te zijn voor mijn familie. Maar ach het is soms zo moeilijk
ik heb nog steeds krampen Iedere gezonde caaf wordt groter en
sterker, ik blijf klein en zwak.
Ook heb ik een abces gekregen van de schurft.
En het wordt steeds groter. Ik zie vaak de pijn bij de familie.
We gaan regelmatig naar de dierenarts om het abces leeg
te zuigen en de wonden te verzorgen. Helaas willen ze niet helen.

Helaas was mijn abces thuis open gesprongen en
omdat ik er zwak was wilde ik ook niet meer eten.
Als deed pijn, ook mijn lieve familie geloofde niet meer
in een goede afloop. Maar weer naar de dierenarts,
zachtjes werd ik in een reisboxje gelegd. Iedereen was zo triest.
Ik was altijd lief en braaf geweest, dit had ik toch niet verdiend.
 

Mijn kleine meisje had tranen in haar ogen bij de dierenarts.
Ze hield me vast en ik likte zachtjes haar vingers, mijn uiting van liefde.
Zelfs de dierenarts was droevig, want ook hij kon niks meer
voor mij doen, ik was te verzwakt. Hij had van alles geprobeerd
meer kon hij niet. De tafel van de dierenarts was koud
De mensen aaide en streelde mij. Ik kon hun liefde voel,
Ooooooooh was ik maar gezond dan hadden zij nu geen verdriet.

Zachtjes likte ik nogmaals het meisje haar vingers.
De dierenarts gaf mij een prikje, ik voelde geen pijn meer.
Ik lig heerlijk in de armen van mijn kleine meisje.
Ik had een vredig gevoel, zachtjes begin ik te belanden in
een droomwereld. Ik zie mijn moeder weer en mijn
broertjes en zusjes, zij vertellen mij dat er in deze
wereld geen pijn meer is. Ik neem afscheid van mijn
dierbare familie. Ik zal altijd van hun blijven houden.

Ik had zo gehoopt op wat mooie jaren bij hun,
maar helaas mocht het zo niet zijn.
Ik heb hun vaak horen vertellen over cavia's van
broodfokkers, ze zijn zwak en leven kort. Zo zielig.
Gelukkig is de pijn nu weg. Kon ik de dingen maar veranderen,
kon ik die mensen maar veranderen. Dan had ik mijn familie
nog lang kunnen plezieren. Het zal wel heel heel lang duren
voordat ik mijn familie weer terug ziet!

***Dit verhaal mag elders gepubliceerd of herdrukt worden
in de hoop dat het fokkers zal stoppen om geldgewin na te
streven in plaats van aan het welzijn van de dieren te denken.